Mijmeringen van een Hollandse op de rand van een fontein in de Provence
Oude fonteinen in de Provence, prachtig zijn ze. Als ik ze zie móet ik gewoon altijd even op de rand van de fontein zitten, even luistereren naar het gezellig geklater en dan heerlijk om me heen kijken.
Terwijl het water van de fontein gezellig klatert💦zit ik 's ochtends vroeg op de rand van de fontein in een mooi stadje in de Provence. M’n gezicht in het zonnetje🌞m’n gedachten op nul. Gewoon een beetje voor me uitstaren en kijken wat er gebeurt....Ik dacht ik laat jullie even meegenieten😊
Op het terrasje links van de fontein zit het Café du Sport. Aan een klein vaalblauw bistrotafeltje zitten vier mannen. Vier grote mannen met alle vier een heel klein kopje koffie☕️op vier vaalblauwe bistrostoeltjes. Ze zeggen niks, lezen hun krantje🗞 en genieten van hun koffietje.
Op het terras daarnaast zitten twee dames op leeftijd, vriendinnen schat ik, druk in gesprek, gezellig keuvelend. Allebei hun ooit zwarte haar strak naar achter in een staart, een zwarte wat strenge bril op en gouden oorbelringetjes. Waarbij de één knalrode gympies aanheeft als ondeugend onderscheidend detail.
Een oudere mevrouw in fleurig bloemetjesjurk met een enorme zwarte hond loopt voorbij, hij trekt, zij blijft staan en zegt, mais non! De hond kijkt op en loopt braaf verder....
Een man in beige kniebroek met dito sandalen en slordig overhemd met opgerolde mouwen loopt voorbij. Hij bukt en raapt iets op en bekijkt het, een munt denk ik? Hij loopt gebukt rond en ziet er nog één en daarna nog één. Bijna huppelend loopt hij weg, met de buit van de slordige toerist in z’n hand, gevonden tussen de keitjes van de oude stad.
Een vader met kind aan de hand loopt snel door. (laat voor school?) Ze heeft twee blonde staartjes, een lichtblauw rugzakje, roze zonnebrilletje en een schattig diadeem met rode strik.
Aan de overkant loopt een oude rocker, het grijze haar in een lange staart, ACDC shirt aan en spierwitte hoge sneakers. Hij stapt in een slordig geparkeerde zandkleurige Renault 4.en scheurt weg...
Als ik omhoog kijk naar de woningen boven de terrasjes, zie ik een meneer achter z’n Frans balkonnetje staan. Z’n haar au quatre vents (in de war) en starend in de verte. Hij maakt wat rek en strek bewegingen. Even wat ochtend gymnastiek begrijp ik:).🕺Ik kijk snel weg, maar als ik even later weer opkijk staat hij er nog steeds, hij lacht en zwaait, ik zwaai lachend terug.
Even later zie ik de meneer van de muntjes weer teruglopen, stokbrood🥖onder z’n arm en tevreden grijns op z’n gezicht. Ik glimlach en denk: zou hij het zo elke dag zo doen?
Ah daar is de meneer van de kaasjes, ‘fromages🧀 ouefs🥚olives🫒’ staat er op z’n witte bestelautootje. Hij stopt bij het restaurant met de groene luikjes en begint met uitladen.
Kaartenrekken worden voor de winkels gezet, terrassen worden klaargemaakt. De stokbroden zijn gekocht, kaas, vlees, vis en groente zijn afgeleverd, klaar voor een nieuwe dag.
Als je geluk in een momentje wil vangen dan is het dit: ‘s ochtends vroeg, zittend op de rand van de fontein in een mooi stadje in de Provence.
Terwijl het water van de fontein gezellig klatert, m’n gezicht in het zonnetje, m’n gedachten op nul. Gewoon een beetje voor me uitstaren en kijken wat er gebeurt.